Fantasy

Serie: Her Own Crown

Mijn doeken gaan over trots. Veel vrouwen dragen letterlijk een kroon of hoofdtooi. Het is ook de gedachte achter een portret: ze reikt zichzelf een kroon aan. Waarom wordt een vrouw geschilderd? Er zijn twee antwoorden, en ze zijn even oud als het portret zelf.

Het eerste komt van haar: uit trots. Ze laat zich schilderen om zichzelf te herkennen, op wie ze is, op wat ze droeg en waar ze doorheen kwam. Het portret is dan een spiegel die haar kracht bevestigt en bewaart, ook als de tijd haar zelf verandert.

Het tweede komt van de kunstenaar: uit fascinatie. Sommige vrouwen zijn zo beroemd of zo berucht dat ze hun eigen mythe zijn geworden: koningin, rebel, profetes, schrikbeeld. Dan schildert de kunstenaar haar niet omdat zij erom vraagt, maar omdat hij haar niet kan laten gaan. Hij zoekt het gezicht achter de legende, wil de kracht begrijpen en vereeuwigen wat anders in verhalen, geruchten en vergetelheid zou verdwijnen. Bewonderd of gevreesd, zulke vrouwen verdienen een gezicht dat blijft. Het doek overleeft de geruchten.

Nico Seymus schildert vrouwen die rechtop staan. Sommigen dragen een kroon van goud, staal of verf, anderen een masker, een sluier of zebrastrepen die er altijd leken te zijn. Ze komen uit een fantasiewereld, uit een toekomst vol circuits of uit een droom die zich niet aan een genre houdt. Hun titels zijn rollen die ze zelf hebben opgeëist: Sovereign, Herald, Nomad, Mother of Storms.

Het werk beweegt vrij tussen fantasy, science fiction, surrealisme en abstractie. Naast nauwgezet opgebouwde gezichten staan vlakken waar de verf losbarst, met hoekige penseelstreken, druipsporen en scherven goud. De gezichten blijven rustig, het doek mag woelen. Zo ziet kracht eruit in deze reeks: niet luid, maar zeker.

Wat ze dragen laat zich niet eenduidig benoemen. Is het een masker, een helm, een kroon of iets dat uit het gezicht zelf groeit? Pantser of huid? Seymus schildert op traditionele wijze en laat het proces bewust buiten beeld. De vrouwen leggen zichzelf niet uit, en de schilder evenmin. Het raadsel is geen tekort maar de kern. Wie voor zo’n doek staat, kijkt niet naar een ander. Ze kijkt naar wie ze zelf kan zijn. En zij kijkt terug.